Uitgeput

Eindelijk is het dan zover. Je hebt de stap hogerop in je werk gemaakt. Langere tijd heb je jezelf voor deze zaak ingespannen. De beloning is binnen. Een grote verandering staat voor de deur en je popelt om iedereen te laten zien dat jij de juiste persoon op deze plek bent. Verandering vraagt om aanpassing. Dit activeert het oude stressysteem gelegen in het hart van ons brein. De concentratie stresshormonen in het bloed neemt toe en de alarmbellen rinkelen. Je bent alert en de spanning voelt prettig aan. Dit is een vorm van gezonde stress. Je hebt zelf naar de nieuwe situatie toegewerkt en je hebt wellicht het gevoel dat je de zaak onder controle hebt. Het gevoel van controle bepaalt of de stress als positief dan wel negatief ervaren wordt. Dit maakt ook dat veel mensen een enorme moeite ervaren in het loslaten van die controle. Geen controle kan ergens in de diepte gevoelens van machteloosheid opwekken. Op de vlucht voor de confrontatie hiermee lijken sommige mensen ware controlefreaks te worden. Hier val je in je eigen mes. Perfectionisme en weinig zaken uit handen kunnen geven lijken het gevoel van optimale controle te geven. Ondertussen jaag je jezelf over de kling. Alert op elke verandering die het bereiken van je doel in de wegstaat, staat de boog langdurig gespannen. De weegschaal hangt te lang naar die ene kant door. In de psychologie spreekt men hier van een alarmfase.

Uitgeput, balansIn China zegt men dat je grootste kracht tegelijkertijd je grootste zwakte in zich draagt. En wanneer je jezelf éénzijdig op je kracht richt, je zwakte vanzelf naar boven komt. Elke zomer wordt afgewisseld door een winter en elke dag door een nacht. Controle lijkt een vorm van macht en dit wordt vanzelf op den duur machteloosheid. De te lang durende alarmfase sluipt onmerkbaar over in een fase van uitputting. Tien jaar geleden heette dit nog overspannen. Je was ‘over de spanning’ heen gegaan. Nu heet het burnout, opgebrand. De koek is op. Je wordt geconfronteerd met de machteloze beperkingen van je lijf. Soms wil je nog wel in je hoofd maar je lijf is niet meer vooruit te branden. Vechten tegen de machteloosheid blijkt vechten tegen een wezenlijk deel van jezelf te zijn. Vechten levert een winnaar en verliezer op. Beide ben je zelf. Sluit vrede met jezelf en laat het maar los. Je lichaam is wijs en vraagt om een periode van herstel, soms duurt dit maanden, soms wel meer dan een jaar. Een jaar van bezinning en rust. Je ontdekt hoe je dit ooit zover hebt kunnen laten komen en gelouterd maak je geleidelijk aan weer je eerste plannen. Perenbomen dragen ook niet het hele jaar fruit. In de winter staan ze er kaal bij en is hun aandacht in de wortels. Ondertussen wachten ze geduldig de eerste warmte van de lente af om dan opeens in volle bloei naar buiten te treden. Bouw ook eens ‘seizoenen’ in je bestaan in. Oogst regelmatig van je eigen inspanningen en treedt dan even een periode weer wat terug. Dit kan je leven een stuk aangenamer maken.

Tags:, , , , , ,

Het is niet meer mogelijk om te reageren.